In 21 dagen West Amerika rond

Vandaag een keer iemand anders die het verslag bij wekt. Live o nee niet live nou ja vanuit Amerika Tim hier. Ik werd ’s ochtends heel vroeg wakker van een deur die open en dicht sloeg.

Dacht dat het papa of mama was die even naar de wc ging.

Maar een paar uur later hoorde ik de deur pas weer open gaan.

Wat bleek me moeder was om half 5 der bed uit gegaan en een stuk gaan lopen om de zonsopkomst te zien en foto’s te maken, zonder wat te zeggen.

De foto’s die ze daarna gemaakt had waren op de één of andere manier allemaal mislukt, de camera was kapot. Toen ze keek wat er mis mee was, had ze alle foto’s van de camera verwijderd. Ook de foto’s van gisteren van de tour door Monument Valley, die natuurlijk nog niet op de laptop waren opgeslagen. Ook papa kon het probleem in de camera niet vinden.

Vandaag zouden we naar Antelope Valley gaan waar mama graag mooie foto’s wilde maken en nu hadden we geen camera meer. Kortom drama, mama was helemaal verdrietig.

Dus de oplossing, een nieuwe camera kopen.

Toen we op onze nieuwe camping waren aan gekomen in Page gingen we dus op zoek naar een grote supermarkt. Die vonden we en daar kochten we dus een nieuwe camera een hele mooie al zeg ik het zelf. Het was maar goed dat we een nieuwe camera hadden gekocht want ’s middags gingen we dus naar Antilope Valley. Voor diegene die niet weten wat dat is zal ik het even uitleggen.

Antilope Valley is een hele dunne kloof, door het zonlicht dat naar binnen valt krijg je hele spectaculaire taferelen. Ik moest daar foto’s maken omdat ik ongeveer de enige was die gelijk snapte hoe de camera werkte. En foto’s heb ik gemaakt echt super (of voor de Brabanders Kei) veel maar het was dan ook een heel mooi gezicht. We werden met tourbusjes er naar toe gereden, bij de camping werden we opgehaald en naar een verzamelplaats gereden.

Maar het busje waar wij inzaten had er niet echt veel zin in en we kwamen er maar net aan.

De man zei dat hij het busje ging repareren en dat hij zo meteen weer helemaal goed zou zijn.

Zelf pakte hij daarna toch een ander busje.  Wij kregen een vrouw die ons rond zou leiden, op zich niet zo erg maar onderweg der naartoe (de omgeving leek echt op een woestijn) kapte het busje er toch mee. Daar stonden we dan, in het midden van een woestijn in de hoge middag zon (het was dus erg heet) met een kapotte bus. Gelukkig werden we snel opgehaald door een ander, maar het zag er wel komisch uit een leeg busje in de middle of no where.

Na de tour door Antiloop Valley gingen we lekker zwemmen in het zwembad op de camping het rare van dit zwembad was dat het zout water was, ik had nog nooit in een zwembad met zout water gezwommen.

’s Avonds gingen we bij een Mexicaans eten, dat was de eerste keer dat we dat gingen eten.

Het was best wel lekker maar ook aardig veel niemand van ons had zijn bordje leeg gegeten (slecht hé? . We waren allemaal erg moe en gingen we snel naar bed.

Vandaag gaan weer verder naar de GRAND Canyon.

Daar blijven we 2 dagen in de “middeleeuwen” geen stromend water geen elektriciteit en dus ook geen internet. Ons verslag heeft dus even een tijdelijke stop maar gaat snel weer veder.

En zo lang zijn we hier ook niet meer nog 8 dagen en dan stappen we weer op het vliegtuig naar huis waar ik zelf best blij om ben, sommige mensen weten vast wel waarom.

Groetjes aan iedereen thuis en we houden jullie op de hoogte.

 

Alle rechten van dit verhaal zijn van Tim Prins.

Het verhaal kopiëren zonder toestemming van de auteur is strafbaar