Fotoalbum
Abonneren
Na de I-95 doen we ook een stuk route 66, Jack Kerouak achterna.
En net toen het spannend werd, veel fly overs, veel afslagen, begon dus te regenen en de ruitenwissers waren na jaren droogte in Californië (daar kwam de camper vandaan) zo uitgedroogd dat het beter was om ze niet te gebruiken.
Het park ligt iets van 30 mijl ten westen van Washington en midden in een voor de geschiedenis van de VS zeer belangrijk gebied: the battlefields of Manassas. Hier zijn de legers van North (hoofdstad Washington) en South (hoofdstad Richmond) twee keer op een grootse wijze met elkaar in botsing gekomen met enorme verliezen tot gevolg. Het gebied ligt bezaaid met historische markeringen en andere elementen die de geschiedenis zichtbaar maken. Het is ook een prachtig mooi gebied.
Het Bull Run Regional Park ligt er dus middenin. Het is een park met een camping.
In het park ligt ook een waterpark, pal naast de camping, Atlantis. Deze combinatie maakt Bull Run een uitstekende gelegenheid voor de eerste (bij aankomst in Washington) of de laatste overnachtingen (bij vertrek uit Washington), vooral voor gezinnen met kinderen. CruiseAmerica ligt praktisch om de hoek (10 mijl) met in de directe nabijheid Shoppers voor de nodige boodschappen. I-66 voor oost-west routes ligt op fietsafstand.
Plaats 30 was voor ons. Alleen electra. Ook een ervaring rijker. Volgende keer doen we 't vaker. Het zijn meestal mooie plekken en de camper heeft voldoende aan boord om het 3 dagen vol te houden voordat er geloosd en bijgevuld moet worden.
We wilden op 4 juli naar Washington maar het is door verschillende personen afgeraden: overcrowded, too much security, too many fences. Zouden al die mensen die eergisteren in de file stad uit stonden nou zo dom zijn? We blijven op de camping. Het park is vol met dagjesmensen die hier komen barbecuen en voetballen.
We hebben de Bluebell trail gelopen. Een wandeling eerst langs de Cub Run en later langs de Bull Run. Run betekent hier beek of kreek.
Het is een nadeel dat er geen Wifi is. Na de wandeling wordt het dagboek bijgehouden.
Door de camping (eigenlijk door het regionale park) loopt de Bull Run – Occoquan trail. Het bevindt zich in het Occoquan Reservoir in Fairfax county en is geschikt voor wandelaars en paardrijders. Het beslaat 4000 hectaren en dit midden een zeer dichtbevolkt gebied. Het onderhoud is volledig afhankelijk van de inzet van vrijwilligers. De totale lengte van de trail is 17 mijl en als je dit wilt lopen word je geadviseerd om selfsupporting te zijn voor wat betreft water, eten en kleding voor slechtere weertypes. Wij ontdekken vandaag dat anti-muggenolie ook een must is. In dit gebied leefden oorspronkelijk de Taux Indianen die behoorden tot het Powhatan verbond. In hun taal betekent Occoquan aan het einde van het water. Deze stam is echter verdreven door de vroege Engelse kolonisten. Zij gaven de naam run aan het type rivier of beek dat hier het gebied veelvuldig kruist. Gedurende de Civil War (1861 – 1865) was Bull run een strategische verdedigingslinie tussen North en South en het was de plaats van twee grote gevechten: First and Second Manassas. 18 juli 1861, vlakbij het Blackburn fort is de eerste slag om Manasas geleverd. De federale troepen waren toen verslagen door generaal James Longstreet. De spoorwegbrug bij Popes Head Creek is in die tijd verschillende keren en door beide partijen kapotgeschoten in hun pogingen om de controle over de spoorweg tussen Richmond en Washington te krijgen. Maar genoeg geschiedenis voor vandaag.
Tegen de avond komt Greg, onze vaste buurman, langs met geroosterde maïskolven en kipfilet (heel veel kipfilet). Hij zou vrienden op bezoek krijgen maar die hebben afgebeld en hij zit met al dat eten. Gisteren had ik hem gevraagd of we allerlei spullen die we hier hadden aangeschaft om onze vakantie wat aangenamer te maken (tuinstoelen, thermosfles, keukenmessen en eten) en niet mee terug konden of wilden nemen aan hem mochten geven. Dat was goed. Greg woont nu al 4 jaar in zijn trailer en werkt in de bouw als elektricien. Hij komt uit South Dacota, is natuurlijk gescheiden en zijn familie ziet hij een keer per jaar. Door de economische crisis en de impact ervan in de bouw is zijn situatie er niet beter op geworden. Hij is blij dat hij zijn werk heeft weten te behouden, al moest ie 20% inleveren en nu moet ie ook nog werkdagen van 12 uur draaien. Ik weet niet hoe maar hij krijgt het voor elkaar om zonder elektriciteit te overleven. Ik durf niet in zijn trailer te kijken. En hij rookt als een ketter. Zijn rokershoest klinkt niet echt gezond en lijkt uit zijn tenen vandaan te komen. Hij verontschuldigt zich voor zijn overcoocked chicken waarvan we denken dat als het nog zijn vleugels had gehad zo uit ons bord kon vliegen. Greg weet veel te vertellen over het geschiedenis van dit gebied (veel gevochten in de burgeroorlog) en hij voelt zich duidelijk beter thuis aan de westkust. De oostkust vindt ie te druk, te duur, te….. In zijn diensttijd is ie airmedic geweest bij een soort vliegend ziekenhuis (een DC-10) dat gewonde Amerikaanse soldaten van all over the world ophaalde en thuis bracht. Hij heeft over de hele wereld gevlogen maar er niets van gezien. Zijn dienstperiode zegt dat hij nog geen 50 is al zou je ’t niet zeggen. Een jaar of 10 erbij geloof je ook nog. Zo zie je maar, campinglife is ongezond. We hebben van zijn sweet corn en van de net niet vliegende kip gegeten en een biertje met hem gedronken. Hij heeft duidelijk een hekel aan afwassen. Bierdrinken gaat natuurlijk uit de fles en de borden en het bestek die hij op tafel legt zijn disposibles. Hij is ook geen grote eter. Zijn kip blijft vleugellam op zijn boord liggen en zijn maïs is nog half niet opgegeten. We nemen afscheid. Morgen gaan we ons plan in werking stellen om Washington te bezoeken. Het plan impliceert dat we de camper op het terrein van CruiseAmerica willen laten staan en dan per taxi naar het Vienna-metrostation. Vandaar per metro naar WDC. De bedrijfsleider vindt het geen goed idee. Ze gaan om 5 uur dicht en dan gaat ook de poort dicht. We zullen nooit op tijd terug kunnen zijn. Hij oppert om de camper op het parkeerterrein van Wall Mart te laten en vandaar uit per taxi naar het Vienna-station te gaan. Dit was ook onze eerste gedachte maar verworpen omdat we niet wisten hoelang je op het parkeerterrein mag staan. De bedrijfsleider zegt dat the parcking place ef, ar, dubbel ie is (free) en daar kan ons niemand ietsmaken. Hij belt een taxi en 5 minuten na onze aankomst bij Wall Mart draait een taxi het terrein op. In de tussentijd komt als een duveltje uit een doosje de county sheriff naast ons staan. Blijkbaar gedragen we ons verdacht: rugzakje, pet, zonnebril, nerveus heen en weer lopen en naar iets of iemand uitkijken. Het parkeerterrein is volgehangen met videocamera’s. De rit naar het Vienna-station duurt ruim een kwartier en kost US $35,- Op het metrostation staan we te stuntelen bij het kaartjesautomaat. Enkeltje? Retourtje? En hoe laat terug? Dit om de prijs te bepalen. Een stationmanager (die zijn er ook) legt het een en ander uit maar zo snel en met zo een slang dat we niets van snappen. Uiteindelijk blijkt dat een dagretour naar het centrum net zo duur als een day pass. Dan maar die. 2x. Zij drukt op de juiste knoppen en wij moeten US $15,- dokken. Dan gestuntel bij de toegangshekjes. Je mag zonder kaartje niet naar het perron. Uiteindelijk en onder aanmoediging van de toeganghekjesmanager lukt het om het juiste gleufje te vinden, het kaartje op de juiste manier erin te stoppen en het vervolgens uit het juiste gleufje eruit te trekken. Dan gaat het hekje open en zijn manager lacht ons tevreden toe. De rit duurt ruim een half uur en we stappen eruit bij het Federal Center SW. We komen bovengronds op de 3th street. Een paar minuten lopen en we staan vóór het Capitool. Washington is heet. En men is nog druk, druk, druk bezig om de mijlen dwanghekken en de honderden (of misschien zelfs duizenden) Dixie’s (portable toilets) te verwijderen.
Het moet vreselijk druk te zijn geweest op 4 juli. Voor het Capitool struikelen de toeristen over elkaar en er vliegen veel verzoeken rond om een of ander paartje met hun camera te fotograferen. Ook wij worden met onze camera gefotografeerd als tegenprestatie. Het lij
