Let's go USA!

Wij zijn Patrick Mollink en Karin Scholten. Met onze kinderen Mats (6) en Tijmen (4 geworden tijdens deze vakantie naar de USA) hebben we een fantastische camperreis gemaakt door het westen van USA. We hebben genoten!

Dag 1 – vrijdag 18 april

Vanmorgen zijn we om half zes vanuit Borne vertrokken; opa haalde ons van huis op en bracht ons naar Schiphol. Het avontuur kan beginnen! De vliegreis gaat heel goed, Mats en Tijmen doen het geweldig. Ze zijn de hele tijd druk met kleuren en het computer- en tv-schermpje. Het eten in het vliegtuig is natuurlijk een feestje met alle kleine bakjes, zakjes en toestanden.
In Amerika krijgen we een hartelijk welkom. Niet dus; een ongelooflijke hork van een vent controleert onze gegevens en er kan werkelijk geen enkel vriendelijk woordje vanaf. Ik smeek de jongens om vooral niet vervelend te doen als we bij de controle zijn. Ze knikken en gedragen zich overdreven braaf. Meneer hork blaft 'teachmen' naar ons met een boze blik. Onze onbegrijpende blik - we hebben werkelijk geen idee waar hij het over heeft - wordt afgestraft met een nog norsere blik. Ai, ai. We schuiven snel Tijmen naar voren. Bedoelt hij misschien Tijmen met 'teachmen'? Ja, dus. We worden nog een paar keer afgesnauwt maar mogen toch de USA binnen. Thank you Lord! Wij durven niet eens meer om te kijken, de jongens zijn helemaal onder de indruk en fluisteren de eerste 100 meter.
Daarna moeten we zelf onze bagage van de ene band naar de andere band sjouwen (ivm terroristen, kan iemand mij het uitleggen waarom?) en begint de tweede security check. We moeten allemaal onze schoenen uit trekken, riemen af, etc. Mats vraagt natuurlijk waarom dat nu allemaal nodig is. Tja, hoe leg je nu een kind het hoe en waarom van terroristen uit? Om al dit gedoe te vergeten gaan we op zoek naar de allergrootste en lekkerste ijsjes die we kunnen vinden. Dat hebben we wel verdiend!
De tweede vlucht begint goed. We zitten op drie verschillende rijen. Echt handig met twee kleine kinderen. Gelukkig wordt het opgelost. Mats en Tijmen vallen al snel in slaap (voor hun biologische klokje is het dan al elf uur ’s avonds). Karin zit met Mats naast een norse Noor die veel te veel gedronken heeft en allerlei stuiptrekkingen krijgt.
In Las Vegas is het lang wachten op de koffers. De jongens vallen bijna om van de slaap maar lopen zonder te mopperen door. De taxi brengt ons naar het Luxor hotel. Een enorm groot hotel in de vorm van een pyramide. De laserstraal op het dak is op de maan te zien. De honderden gokkasten en roulettetafels glimlachen ons tegemoet en we checken in na een bruidspaartje (met een doggybag met kliekjes van het huwelijksdiner!?). Ook de enorme lobby met sfinxen laat er geen twijfel over bestaan: we zijn in Las Vegas!
We zoeven in de enorme glazen lift naar boven. We nemen een douche en de jongens leven zich even uit op de bedden. Ze springen van het ene naar het andere bed en vallen daarna als een blok in slaap. We zijn er en eigenlijk ging dat best wel soepel!

Dag 2 – zaterdag 19 april

Vannacht om drie uur werd Mats door zijn biologische klokje klaarwakker. Na een uurtje zijn Karin (eveneens klaarwakker) en Mats dus het hotel maar eens gaan verkennen. Wel grappig om de gokkers, aangeschoten en bleek van vermoeidheid, onverstoorbaar door te zien gaan. Mats vind het wel spannend om midden in de nacht naar het luxe Mandalay hotel te lopen.
Om zes uur zijn Tijmen en Patrick ook klaarwakker. Het is buiten licht en we gaan maar op pad. We wandelen hotel New York New York binnen. Het vrijheidsbeeld, de Brooklyn bridge, de typische huizen met brandtrappen, de putdeksels: alles ademt de sfeer van New York uit. We gaan even bij het chique hotel Bellagio binnen en gaan dan ontbijten in Paris Paris. Niet te missen want de Eiffeltoren (schaal 1: 2) zie je van verre. De ontbijtzaal is een Frans dorpspleintje met schattige huisjes. Erg leuk en lekker; croissantjes, aardbeien, gevulde crepjes, sapjes, bacon, bagels met roomkaas en zalm en voor de jongens ijs toe (’s morgens om half acht!). Het hotel begint nu een beetje te leven. Het straatje met de kleine winkeltjes heeft de Franse kneuterige sfeer.
De jongens willen graag naar de M&M winkel. Vier verdiepingen M & M's hebbedingen en een hele wand met M & M’s in allerlei vrolijke kleurtjes. We kopen een zakje met roze, zilveren en aquablauwe.
We gaan even een uurtje zwemmen bij het hotel en pakken daarna al onze bagage bij elkaar om naar het camperbedrijf te gaan. We krijgen een bijna spiksplinternieuwe, enorm grote camper met alles erop en eraan. Na een uurtje uitleg vertrekken we richting Wal Mart. We gaan daar weg met twee volle karren met een stuk of tachtig plastic tasjes.
Tegenover de Wal Mart zit een camping “best voted RV in Las Vegas”. Mmmm, daar denken wij toch iets anders over. Het is een ongezellige rij-aan-rij camping zonder groen en met een ieniemieniezwembadje. Maar ach, na een korte plons en een broodje hamburger met sla, zijn we allemaal snel vertrokken.

Dag 3 – zondag 20 april

Vandaag moeten we een flink stuk rijden. Onderweg maken we een korte stop bij de Hooverdam. Een verplichte stop want onze camper moet worden gecontroleerd. Alle buitenvakken moeten open en ook binnen in de camper wordt gecheckt of wij geen medepassagier op het toilet hebben of terroristisch materiaal bij ons hebben. De Hooverdam zelf vinden we groots maar niet erg interessant.
Het landschap verandert langzaam. De jongens kleuren, kleien, kijken een dvd-tje, maken slingers en bouwen zelfs een hut op het achterste bed. Mats zit in kleermakerszit voor het achterraam en daarmee krijgt hij zelfs een vrachtwagenchauffeur op z’n hand; de man schaterlacht het uit! De camper ziet er ’s avonds wel uit als een ontplofte knutseldoos.
In Seligman – de geboorteplaats van route 66 - maken we een stop. We bekijken wat oude Cars auto’s en eten een broodje hot dog. De jongens zijn not amused: Lightning Mc Queen is er niet…
We rijden door naar Sedona. De jongens zijn inmiddels op het achterste bed als een blok in slaap gevallen. De omgeving, Oak Creek Canyon, is prachtig. De Canyon Overlook valt wat tegen maar dichterbij Sedona worden de rotsen prachtig rood. We gaan naar Slide Rock Park. Het ondiepe riviertjtje heeft hier natuurlijke glijbanen gemaakt. De durfals glibberen met veel gegil naar beneden. We gaan picknicken in het zonnetje. We hebben geen zwemspullen meegenomen want het water is vast te koud. Dit blijkt mee te vallen. Karin glibbert wat langs de kant en loopt met haar voeten door het water. Dit gaat goed tot ze uitglijdt en kopje onder gaat; hilariteit ten top, gelukkig loopt alles goed af. Tijmen weet trouwens ook waar alle stenen hier vandaan komen. Ze hebben gewoon veel steenzaadjes gezaaid…
Onze camping “Cave Springs” ligt in de canyon midden in het bos. De jongens struinen door het bos, ze sprokkelen hout en dennenappels en we maken een kampvuur. Tijmen gooit ook stukken sprokkelhout in het vuur. In al zijn enthousiasme geeft hij één stuk zoveel vaart mee dat deze niet de juiste richting volgt; hij mist het vuur en knalt vol tegen Patrick’s hoofd aan. Een pijnlijke bult is het gevolg. Als toetje maken we bij het kampvuur ‘Smores’, maar de jongens vinden het maar niks. Zij eten de marshmellows liever zo op.

Dag 4 – maandag 21 april 2008



Vandaag rijden we naar de Grand Canyon. Het is niet warm maar de lucht is strakblauw. De eerste aanblik is adembenemend. Zo groots, zo weids, zo immens, zo prachtig. We gaan met de shuttlebus naar de westkant. Alle uitzichtpunten zijn anders. Er staat een straffe wind, we worden bijna de canyon ingeblazen.
Na een paar viewpoints begint Mats hangerig te worden en klaagt over buikpijn. In de camper blijkt dat hij koorts heeft. Hij slaapt twee uurtjes en wij gaan op zoek naar een camping. Op de campground in het park is geen plaats voor onze camper. Te groot! We gaan naar het RV park in Tusayan (het dorpje 10 km voor GC); een stoffige parkeerplaats. Getver! We zien een bord dat je niet mag camperen binnen een kwart mile van de weg. Dus wel na een kwart mile? We slaan op goed geluk direct na Tusayan een weg in. Na precies een kwart mile zien we provisorisch aangelegde maar prachtige plaatsen in het bos. Er staan een aantal andere campers staan. Geweldig om eens wild te kamperen! De jongens verzamelen een halve vuilniszak dennenappels. Het koelt snel af, we eten in de camper Mexicaanse flapjes en kruipen allemaal snel onder de wol.

Dag 5 – dinsdag 22 april 208

Om vijf uur zijn Mats en Tijm klaarwakker. Langzaam komt de zon op tussen de bomen. We hebben weer een stralende dag! Om zes uur zitten we aan ons Amerikaanse ontbijt; toast (anders is het brood niet te eten) en cereals (mierzoet!) met melk. Een uurtje later rijden we weer richting de Grand Canyon. De Desert View drive is heerlijk rustig. We zien maar een paar mensen en genieten van het geweldige uitzicht. Wanneer de jongens voor de zoveelste keer de Grand Canyon gezien hebben spelen ze verstoppertje of klimmen ze in bomen. Bij het laatste uitzichtpunt zitten we een half uur lang helemaal alleen te genieten, er is niemand die ons stoort. Onvoorstelbaar dat een klein stroompje zo'n immens wereldwonder heeft gemaakt.  
De lange rechte weg richting Page is prachtig. Het landschap verandert langzaam. V