Canada2008

Dinsdag 12 augustus 2008 (mooi weer tussen 17 en 20 graden en droog)

 

Het is weer enorm koud geweest afgelopen nacht, maar de verwarming werd midden in de nacht maar weer aangezet. Na een ontbijtje binnen in de camper hebben we alles klaar gemaakt voor de tocht naar Jasper maar 230 km over Icefields Parkway. Nu zou het toch moeten gaan gebeuren “beren zien”. Na 37 kilometer stoppen we om een korte wandeling te maken.aan het Hectorlake. We hoeven maar 70 meter te stijgen en de wandeling is maar 2,4 km totaal. We komen bij een schitterend uitzicht over een aantal meren. Parkwachters staan op dat punt met een tafel met een echt berenvel erop en vertellen van alles over het park. De vorige dag is iemand op snelweg betrapt die een beer stond te voeren. Iemand anders heeft het kenteken opgeschreven en deze persoon zal waarschijnlijk een fikse boete krijgen. De wandeling is mooi, maar nog geen beer gezien.

 

We rijden verder richting Jasper en stoppen bij Parker Ridge trail. Dit is een wandeling van 5,2 km waarbij we 309 meter hebben moeten klimmen, maar dat was het zeker waard. Op de top een magnifiek uitzicht op de gletsjer waaruit een rivier ontstaat echt een prachtig gezicht. De afdaling hebben we in een ijl tempo gelopen en snel weer in de camper om verder te gaan richting Japser.

 

Er staat meerdere auto’s langs de kant van de weg stil, dat is een teken dat er iets aan de hand is. Wij sluiten netjes aan in de rij en ik kijk op mijn knieën uit het raam en zie een zwarte beer lopen. Sandra gelijk uit de auto en Mees met het foto toestel er achter aan. Helaas verdwijnt de beer achter bomen. Sandra heeft de beer wel even gezien, maar Mees zag alleen wat zwarts bewegen. Maar weer door gereden. Na een paar kilometer ziet Mees een tegenligger langs de kant van de weg staan, dus wij ook gelijk weer stoppen en op 30 meter afstand zit een zwarte beer heerlijk van een struikje te peuzelen. Mees foto’s maken en Sandra met de video naar buiten. Het is wel uitkijken geblazen, want de beer draait zich om en komt dichterbij. Op dat moment voelde Sandra hetgeen ik eergisteren voelden “wat een joekel van een beest”. Het wordt steeds drukken op de weg met auto’s die stoppen en het lijkt na 10 minuten of de beer denkt “het wordt hier druk, dus ik verdwijn maar weer!”.

 

Bij de gletsjers stoppen we bij het visiters centrum. We gaan kijken of we een gletsjer wandeling kunnen bespreken. Dit kan alleen nog maar op vrijdag, en dat gaan we niet halen omdat we vrijdag al weer verder vertrekken. We krijgen als alternatief de wandeling die we ’s morgens gemaakt hebben, dus dat is geen optie. Ook kunnen we met een bus de gletsjer op en dan 15 minuten ons zelf vermaken op de gletsjer. Mees krijgt er al de rillingen van als hij massaal met een bus omhoog moet, dus we kijken nog wel of we dit gaan doen!

 

Maar weer verder rijden naar Jasper. Als we vlak bij Japser zijn is er een gaos op de weg. Allemaal auto’s die stoppen; er loop een kudde Elken rond (zijn net herten). Iedereen weer uit de auto om foto’s te maken. Sommige beesten staan midden op de weg en weigeren verder over te steken. Plotseling wijst Mees naar achter de camper. Sandra en ik duiken op het achterste bed en zien een moeder Elk met een kleintje. Het kleintje probeert te drinken, maar de moeder loopt gewoon door. Daarna grote paniek want een Elk slaat op hol. Dit komt door een parkwachter die de Elken weer het bos in jagen zodat het verkeer weer op gang gaat komen.

 

We zijn in Jasper, maar kunnen niet de camping vinden. Wel een leuk plaatsje met leuke winkeltjes. Ik geef aan dat ik daar best een dagje door kan brengen, Je kan je het commentaar van Mees wel voorstellen. Wij gaan dit vragen bij een benzinestation. Het meisje gaat op allerlei verschillende kaarten kijken. Een bezoekster van de benzine pomp mengt zich in het gesprek en zegt dat haar man wel weet waar de campground is. Ik loop met haar mee en hoor het aan waar het is. Daarna loop ik weer terug naar Sandra want die is nog met de pompbediende bezig. We vinden het uiteindelijk op de kaart. Alle verontschuldigingen van de pompbediende dat ze het niet zo snel kon vinden. Snappen jullie dit!!!! Zo vriendelijk en beleeft zijn de Canadezen!!

 

We moeten terug naar de Icefield Parkway en uiteindelijk na 10 km klimmen komen we op de campground, MAAR geen elektriciteit en geen douches. Dit wordt ons een beetje te gortig. Mees haalt nog aan, dat het allemaal toch niet uitmaakt, want we hebben het gezellig. Sandra en ik denken er alleen maar aan  dat we niet met zo een stinkbeer in één camper willen zitten. Dus de camping is omgeboekt naar een andere camping. Wat een service geven de Canadezen toch. Snel op wel naar de andere camping en daar staan we nu. Helaas geen internet verbinding, dus ook dit stukje komt later op de weblog. Mees haalt nog een zinnetje aan uit de reisgids “de Rocky Mountains is een natuurgebied en niet geschikt om winkels te kijken. Heeft hij dit nu ter plekke verzonnen of staat dit echt in het boekje.

 

Het is weer een opwindende dag geweest, veel gezien, gelachen en pret gehad. Tot morgen.