Canada2008

Vrijdag 22 augustus 2008 (Droog met een matig zonnetje en niet zo warm 22 graden, ’s avonds een miezer buitje) 

 

Vol spanning staan we op en gaan ontbijten. We moeten op tijd weg omdat we naar Ucluelet verder moeten rijden. Daar hebben we het walvis kijken al geboekt en dat is om 3 uur in de middag verzamelen. We hoeven maar een krappe 200 km te rijden, maar daar doe je toch ruim 3 uur over. Onderweg komen we erachter dat de camping op de verkeerde datum is geboekt; een week later en dat is toch echt niet de bedoeling. Nu maar hopen, dat we de boeking kunnen omzetten naar vandaag en dat er überhaupt plaats is. Gelukkig kunnen we het allemaal regelen zelfs een plek met wateraansluiting en elektriciteit. We hebben dus weer eens een poepie mazzel! We worden gewaarschuwd dat aan het strand regelmatig beren verschijnen, dezen zijn nu nog niet agressief, maar we mogen er niet heen lopen.

 

Nu op weg naar de walvissen. Onderweg komen we nog een heel klein bruin beertje tegen langs de kant van de weg. Stoppen gaat moeilijk, dus geen foto’s van deze kleine donderstraal. Vooral met zo een klein beertje moet je helemaal voorzichtig zijn, maar niet voor het kleine beertje, maar zijn moeder! Moeder beren met een jong kunnen zeer agressief zijn. Na ongeveer 45 minuten rijden komen we veel te vroeg bij het Whalewatch centrum aan. We vragen gelijk of we voor morgen de “Berentocht” kunnen boeken en dat kan! Dus morgen over het water kijken naar beren aan de kust, otters en soms ook wolven, kortom weer een spannende dag. Maar nu eerst genieten van vandaag. We willen wat eten in een restaurant tegenover het centrum, maar dat zou te lang duren. Dus maar gewoon in de camper een boterham met een kop thee genomen.

 

Eindelijk is het zo ver, we krijgen dikke regenpakken aan en handschoenen. We lopen naar de boot om te vertrekken. Het is een rubberboot met 4 banken erin. De voorste bank is de plek waar je het meeste op en neer gaat. Wij kiezen de één na achterste bank. Aan de boot hangen buitenboord motoren, wel 2, ieder van 200 pk. Onze gids laat gelijk even zien wat de boot kan en geeft gas en maakt een paar rake bochten. Daarna vol speed de zee op en dat is geweldig. Al gauw zien we de 1^e bultrug walvis en al gauw duikt de 2^e op. Geweldig, het is een mooi gezicht. Ze kunnen wel 30 meter lang zijn en het zijn echte kolossen. Als ze even boven water komen zie je zo mooi de rugvin en de staart. Het is een genot om naar deze beesten te kijken. Toch is de gids niet tevreden en vindt dat er te weinig activiteit is. Via de radio krijgt hij van een collega door dat er ergens anders nog 2 walvissen zijn en daar gaat hij heen. Als we daar aan komen, blijkt het een moederwalvis te zijn met een kalf. Het is een unieke ervaring om dit te zien. Als ik naast me kijk, zie ik Sandra een wit snoetje hebben en dat wordt steeds erger. Uiteindelijk neem ik de videocamera maar over, want het filmen gaat niet meer. Plotseling staat Sandra op en ik grijp haar bij een riem van haar pak, ze moet even over de boot heen hangen. Gelukkig, ze is het kwijt en gaat zich al weer beter voelen. De medepassagiers en de gids zijn heel vriendelijk en zorgen voor een kauwgom en water om de vieze smaak weg te spoelen. Sandra kan weer volop genieten van de tocht.

 

Dan komt het moment dat we terug moeten gaan. De gids maakt nog een kleine omweg zodat we een zeeleeuw op een rots kunnen zien liggen. Hij vertelt dat dit hele lieve en nieuwsgierige beesten zijn. Als je gaat zwemmen komen ze gewoon naar je toe en blijven je aankijken. Mensen zijn er wel bang voor, maar dat is nergens voor nodig! Dan varen we naar nog een eiland voor de kust en zien hoog in de boom een zeearend zitten. Het is een echtpaar en als ze voor elkaar gekozen hebben, blijven ze hun leven lang bij elkaar en dat kan wel 50 jaar zijn. Iets verder op in de boom hebben ze een nest gemaakt. Deze vogels maken maar 1 keer in hun leven een nest en blijven dit gebruiken. Ze bouwen elk jaar er weer een stukje aan. Zo hebben ze nesten gevonden van 1500 kilo. Je kan je voorstellen dat boomtakken dan kunnen afbreken. Hierna is de tocht echt afgelopen en we gaan terug naar de haven. Daar staat koffie, thee of chocomelk klaar en kunnen we nog even nagenieten met uitzicht op de zee.

 

Sandra en ik hebben het plan opgevat om maar lekker uit eten te gaan in het restaurant dat tussen de middag te druk was. Trouwens maar goed dat we tussen de middag daar niet geluncht hebben, wat dat zou zonde geweest zijn. We eten heerlijk en worden bediend door een ober die in het Nederlands zegt “dat is lekker”. Uiteraard willen we hiervan het onze weten dus vragen stellen. Ja hoor, zijn moeder komt uit Nederland maar woont hier al 30 jaar. Hij spreekt een paar woorden Nederlands. Trouwens onze maaltijd bestond uit het voorgerecht Vissoep voor Sandra en mij en Warme geitenkaas salade voor Mees. Als hoofdgerecht hebben we alle drie gekozen voor een steak. We hebben nog geen een keer zo een lekkere steak gegeten. Samen met een heerlijke fles rosé kon de avond niet meer stuk. Helaas begon het steeds meer te regenen, dus besloten we terug te rijden naar de camping, zodat Mees zijn vuurtje kon stoken en wij heerlijk koffie konden drinken.

 

Het vuurtje stoken ging prima met hulp van de buurman. Wij mochten zijn bijl gebruiken, dus Mees ging van de blokken houtjes hakken. De buurman (een echte Canadees) moest volgens mij best wel lachen om dat het allemaal een beetje moeilijk ging. Maar zoals een vriendelijk Canadees doet, kwam hij met kerosine aan om even het vuurtje op te stoken en dat lukte uitsteken. We hebben echter niet lang van het vuurtje kunnen genieten, want het begon te regenen. Echter in de loop van de avond werd het weer droog en wat blijkt, Mees is een prima vuurtjes stoker, want zelfs na de bui even het vuurtje opporren en de vlammen slaan weer uit de ton!

 

Morgen gaan we dus wild kijken, weer een spannende dag die we vroeg gaan beginnen. Tot morgen.