Canada 2008

Zwaar bewolkt, 's nachts veel regen gehad.
's Morgens rijden we af en toe in de wolken. Dat lijkt niet best vandaag.
Toch een mooie route om te rijden. Om plm. 10.30 uur kwamen we op het Icefield Centre aan.
De vraag was, gaan we wel of niet naar boven met dit weer.
Maar zie, het geluk was weer aan onze zijde en de zon brak door.

Dus stonden wij een uurtje later boven op de Athabasca Glacier in de volle zon.
















Machtige ervaring met zo'n grote auto naar boven en daar over de gletsjer te lopen met nog zo'n 325 km2 Columbia Icefield boven je.














Geweldig wat een water- en energievoorziening dit voor honderdduizenden mensen geeft.














Weer beneden hebben we maar eten in de camper genomen, anders moesten we wachten op honderden Japanners bij het restaurant. Zouden er geen Japanners meer in Japan zijn?

De volgende stop was Peyton Lake.
De Icefields Parkway is hier op z'n hoogste punt, 2085 m.

De wandeling naar het meer is heel bijzonder.
Er ligt hier nl. 9 maanden per jaar sneeuw en dus liepen wij over een redelijk begaanbaar pad tussen de hoge dennenbomen met allemaal sneeuw om ons heen.











Bij het einde van het pad kwamen we boven het meer uit, dat ongelooflijk blauw is.
Nog nooit eerder gezien, wat mooi.















Na dit schitterende meer zijn we over de steeds mooier wordende Icefields Parkway doorgereden naar Bow Lake.

Toen we daar aankwamen wisten we niet wat we zagen, maar het was het bevroren meer met op de achtergrond prachtige bergen en de Wapta Icefield.













Lopende langs het meer konden we het ijs horen zingen.















Aan het eind van de dag kwamen we op camping Mosquito Creek.

Daar vonden we een prachtige plek aan de kreek met hoge bergen op de achtergrond, een plaatje !!














Na eerst maar weer hout te hebben gehaald voor een avondje stoken, heeft Richarda de was in de kreek gedaan, als een echte indiaanse.
Met de aanweizge zon was dit ook zo weer droog.











Onderweg vandaag trouwens een aantal beren gezien.
Een was aan het baden in een rivier, maar verdwenen toen wij daar aankwamen.
Dus wij parkeren onze camper voor alle andere auto's en vroegen aan de Canadees achter ons waar de beer heen was.
Op dat moment liep hij voor onze auto langs en dus weer geen foto!!

Maar een paar kilometer verderop was het wel raak. Wij kwamen aanrijden en stopten naast de beer in het talud.

Eindelijk een foto van een beer.
















Opnieuw dus een fantastische dag.