Urseltjes go West

Maandag 14 juli

Vandaag gaan we eerst een stuk rijden naar Torrey. We komen rond de middag aan wat genoeg tijd overlaat  om een bezoek te brengen aan Capitol Reef NP. Het is een zeer groot park waar slechts een klein deel toegankelijk is. Het gebied omvat een zeer lange kloof met de naam `Water Pocket Fold`. De rit er naar toe is zeer rustig en gaat voornamelijk door prairie gebied. Op een stuk weg van zo´n 70km komen we een auto en 3 quads tegen. De boeren rijden hier allemaal quad en er wordt ook via borden voor gewaarschuwd. Op een boerderij zien we ook een echte cowboy met hoed en paard aan het werk.

De kloof zelf is werkelijk prachtig. Aan het eind van het dal gaat de verharde weg over op een min of meer verharde steenslagweg. N. is hier niet echt blij mee (smal en kuilen) maar als ik na 45 minuten aan het eind van de kloof ben vindt iedereen het werkelijk prachtig.

’s Middags hadden we ons al opgegeven voor het avondeten op de camping. Varierend van $ 12 tot

 $ 19,--. De $ 19.00 is voor een steak van 14 oz (zo’n  650 gram) Koen en ik hebben de handen er vol aan maar het smaakt geweldig. In de maaltijd is inbegrepen salade en ijsje toe. Grootste (aangename) verrassing zijn “scones with honey butter”. Een soort oliebol (maar dan lekkerder vind ik) met een overheerlijke honingsaus. Ze brengen graag nog een portie na.

K heeft tijdens een avondwandeling nog een ontmoeting met een scorpioen (die hij op de foto heeft; hij is er dus erg dicht bij geweest). Ik heb ’s avonds en ’s nachts ontmoetingen met meerdere muggen met fatale afloop voor minimaal drie muggen die mij al bezocht hadden. Ik kan er nog dagenlang van nagenieten. Ben er vandaag (woensdag zelfs voor naar de apotheek geweest die me na een vluchtig onderzoekje zelf een dubbele kuur heeft aangeraden (grote rode dikke plakaten op de onderbenen.

 

Dinsdag 15 juli .

Paniek ! Om 07.15 doet N een broek aan die meestal wat strak zit. Ze past er bij lange na niet meer in. Dat wordt lijnen. Gelukkig krijgen we ’s avonds weer een knots van een diner dus het lijnen zal wel na de vakantie moeten gaan gebeuren. Ik blijf voor de zekerheid maar een ruime broek gebruiken.

Deze dag hebben we een relatief korte rit naar Moab. Hier wachten ons twee parken: Arches and Canyonlands. Beide plaatsen liggen dicht bij Moab resp 4 en 35 mijlen. Nadat we ons hebben aangemeld bij de camping, eten we wat broodjes en gaan daarna direct door naar Arches NP. Dit park staat bekend om zijn vele boogconstructie en ramen. Het is sinds Capitol Reef al behoorlijk warm gewonden. Temperaturen ruim boven de 30 graden. Dit nodigt niet uit tot het doen van echte wandelingen. Nou hoeft dat ook niet echt want je kunt overal met de auto nagenoeg  de befaamde plekken bereiken. Alleen de grootste boog (meer dan 100 meter) ligt op 45 minuten lopen. Meestal voor ons geen enkel probleem maar met een hitte van ruim boven de 30 graden ligt hij ons wel prima. Onderweg nog wel een tweetal stops gemaakt waar diverse Windows zijn (soort grote doorkijken in rotsen). Telkens zo’n 10 minuten lopen. Dat was goed te doen.

 

Bij aankomst vertelt de receptioniste ons dat tegenover de camping een Brewery is. Hier kan men uitstekend eten. Wij bestellen een starter (we krijgen er een gratis met een coupon) gevolgd door een combo van kip, spareribs een sirloin steak ($ 19.--). Een humorvulle avond volgt; zie hieronder:

 

Anekdote. We bestellen een starter en een hoofdmenu. De ober zegt dat het veel. Dit lijkt wel begripvol maar toch staat hij al voordat we de starter op hebben met het hoofdgerecht bij ons aan tafel (VEEL ETEN DUS). Ik heb hem verteld dat we graag een flesje wijn drinken bij het eten en of het hoofdgerecht een halfuurtje later kan: No problem. Na 5 minuten geef ik hem met mijn hand aan dat ik een flesje wijn wil bestellen. Staat hij weer met al het eten bij ons aan tafel; dacht dat jullie het hoofdmenu toe waren. Ik heb hem verteld dat ik alleen de wijn wilde bestellen en hem hem met het eten weer maar weggestuurd( I’m sorry Sir).

We bestellen dus een fles rode wijn uit Moab (lokale wijn die overigens heerlijk is). De ober roept dat hij de Chardonai zo zal brengen. Roepen we de ober terug om te vertellen dat wij de Cabernet Sauvignon besteld hebben;( I’m sorry) hij terug naar de keuken om dit te wijzigen. Ondertussen staat de drankober (in de verste verte niets van een sommelier) met de witte wijn daar. Teruggestuurd (I’m sorry). Komt uiteindelijk de goede wijn blijkt dat hij pas aan zijn tweede fles wijn toe is in zijn leven. Aan het eerste tafeltje zit een Duits stel “mit huebsche tochter” die hem al heeft geleerd hoe hij de kurkentrekker erin moet draaien. Ik leg hem dan vervolgens het hefmechanisme uit.

Na enige glaasjes wijn mag dan toch het hoofdgerecht komen. Wederom komt na een drietal minuten de ober met de vier hoofdgerechten. Blijkt hij drie keer kip bij zich te hebben (I’m sorry) en gaat weer terug naar de keuken. Dan komt uiteindelijk ook voor ons het hoofdgerecht; gebracht door de manager zelf: “I am gone take care of you guys”. En zo eindig alles toch nog goed. Sr. is zelfs niet boos geworden om deze onbedoelde vermakelijke act. We genieten nog met enkele flessen heerlijke lokale wijn na met het leuke Duiste stel (mit die huebsche Tochter).

 

Woensdag 16 juli.

Om 08.00 uur (uitslapen!) het bed uit. Vanwege de warmte heeft de airco de hele nacht gedraaid. Sr. zijn muggenbulten hebben de hele nacht voor een onrustige nacht gezorgd. Afwisselend gebruik van Azaron en een spraybus “zur behandlung von Insectenstichen”welke we van het Duitse stel “mit die huebsche Tochter” gehad hebben, leidt niet tot enig resultaat.

’s Morgens omhoog naar Canyonlands. Hier is een soort Grand Canyon maar dan minder diep. Mooiste punt is de samenkomst van de Green River en de Colorade. Wij lopen een stuks langs de rand van de canyon en zien van twee kanten de valleien bij elkaar komen. Prachtig en wijds uitzicht. Wij bezoeken nog de Upheaval Dome. Een krater van zo’n 3 kilometer en enkele honderden meters diep die waarschijnlijk het gevolg is van een inslag van een kleine meteoriet. ’s Middag naar de supermarkt. Dit is de eerste grote die we sinds San Francisco tegenkomen. Sr. is gelukkig met een Starbucks (Caramel Macchiato). Vorig jaar de laatste op, op het Europese hoofdkwartier van Starbucks, dat  naast ons zit in Amsterdam. Voor het eerst valt er wat regen van betekenis. Nou maar hopen dat het wat afkoelt.

Naast ons staan twee echte rednecks. Die zijn de hele dag met buggies de woestijn in geweest. Bij het oprijden van de buggies op de trucks blijkt pas hoe enorm veel vermogen ze hebben. De ene loopt uit zichzelf op een 40 cm hoge ambulance. De ander loop via een zeer stijl trapje zo op een truck.