Rondreis door Amerika.

Wat een stoplichten heeft LA en wat is het een enorme stad!! Dat hebben we vandaag aan den lijve ondervonden! We hebben vanochtend een auto gehuurd via de camping bij Budget Rent, even verderop. We worden om half tien vanochtend opgehaald en naar het verhuurbedrijf gebracht. Daar staat een grijs busje met donkergetinte ramen voor ons klaar.  We kunnen er met meer dan tien mensen in….. meer dan genoeg ruimte dus. Friso zit helemaal achterin, eindelijk wat ruimte voor zich alleen, haha. Brecht en Melle vinden het een gangsterbus: zo een waar een stel kerels met zware wapens uitstuiven om een overval te plegen…

Wij hebben heel wat anders in gedachten.. we willen ‘even’ door LA toeren. Beetje winkelen, beetje buurten bekijken.

Verkeerslichten

Een groot succes is het niet. LA lijkt te bestaan uit stoplichten, om de paar honderd meter staat er een stel. En dat is niet eens het ergste… er staan voor die verkeerslichten ook nog rijen auto’s… We doen er dus tijden over om een beetje door de stad te rijden en we krijgen een pesthekel aan de stad door die rottige opstoppingen en die verkeerslichten. We komen uiteindelijk wel waar we willen zijn: in Beverly Hills met zijn enorme huizen, maar we zijn te humeurig om er foto’s van te willen maken. We zien in de verte ook de befaamde ‘Hollywood’ letters in de heuvels en daar hebben we wel een paar foto’s van gemaakt.

Malibu

We besluiten weer richting Malibu te rijden, want daar moet een leuk winkelcentrum zijn. En na weer ontelbare stoplichten vinden we dat leuke winkelgebied! We parkeren in een parkeergarage waar onze bus net (niet) in past…. de bovenkant schuurt nog net niet tegen het plafond. Het bijzondere, voor ons, is dat de eerste uren parkeren ‘free’ en en uiteindelijk kost het parkeren ons maar een dollar! Dat is op een goede moeite doen om te zorgen dat je klanten naar je winkel(centrum) komen! Want Amerikanen gaan echt niet op de fiets shoppen, zeker niet in LA. De stad is een en al auto en vier-, vijf of zesbaanswegen. Echt een stad die is ingericht voor de heilige koe de auto. En nu as soon as possible rotondes aanleggen in plaats van al die *&#@ stoplichten!!!

Het verkeer in Amerika is trouwens goed geregeld. Automobilisten zijn gedisciplineerd (ze stoppen voor alle stopborden en wachten op hun beurt) en zijn ook beleefd (ze geven je vaak voorrang als dat nodig is). Er wordt ook streng gecontroleerd, zichtbaar, op te hardrijden en andere overtredingen. Je ziet er meer politie op de weg dan bij ons.

Maar goed, waar ben ik gebleven: bij het winkelcentrum. Dit is een onder meer een lange promenade met mooie, ook veel betaalbare kledingwinkels. Melle is zo blij als een kind als blijkt dat er een Abercrombie &Fitch is. We duiken eerst de Starbucks in voor een lekkere kop koffie en steken dan over naar A&F. De muziek staat er, zoals in al deze zaken, ook in New York, keikhard en de aanwezige meiden en jongens staan vooral mooi te zijn in plaats van dienstbaar. Maar goed, dat past bij hun formule van ‘lekkere jongesn en meisjes’. Daarbij hebben ze kleding van goede kwaliteit. Melle ziet wel tien kledingstukken die hij wil kopen, maar kiest uiteindelijk voor een blauwe geblokte bermuda en een blauw witte blouse. En zoals alles, staat dit onze mooie jongen ook weer prachtig. Titus koopt een prachtige blauwe zomerjas,  in de trant van de winterjas die we samen bij A&F in New York in november hebben gekocht. Friso en Brecht hebben al het nodige gekocht bij de A&F winkel in San Francisco, dus zij hebben niets meer nodig. Petra, ik, kan er niets van mijn gading vinden: te sportief of meer iets voor jonge meisjes.

Toch nog met een geslaagd en blij gevoel keren we tegen de avond terug bij onze camper en camping. De rit daar naar toe gaat langs de beach van Malibu en wat is het daar prachtig! Mooie stranden waarop de hele dag jonge mensen aan het beach volleyballen zijn of aan het hardlopen enzovoort. Ook wordt er veel gesurft. Het valt ons op dat er heel veel hardlopers zijn in LA en Malibu en weinig echt dikke mensen. Dat zagen we veel meer op het platteland. Hier heerst duidelijk meer een gezondheids- en schoonheidscultus…

Migraine

Helaas komt bij mij bij ‘thuiskomst ‘ bijna meteen een zware migraineaanval opzetten. Veel erger dan normaal. Ik kruip doodziek mijn bed in terwijl Titus en de jongens alles doen om het me naar de zin te maken: mijn hand vasthouden, mijn hoofd masseren, me energie instralen en van Friso mag ik zijn knuffel Friso en zijn geluksvlinder bij me in bed hebben, de hele nacht. Het zijn echt superlieve mannen! Wat heb ik het met ze getroffen!

De mannen pakken ondertussen zoveel mogelijk spullen in, omdat we morgen immers vertrekken. Ik maak het nauwelijks mee… Friso vertelt me de volgende ochtend dat hij af en toe mijn pols kwam voelen of ik nog wel leefde…gelukkig wel.

Dit was/is onze laatste volle dag in Amerika. Dit verhaal tik ik dan ook op zo’n tien km. hoogte. We zijn op weg naar Nederland en vliegen nu ergens boven Canada. Gisteren was ik niet in staat om zoals anders onze avonturen meteen ’s avonds te beschrijven.