Om 5.30 op, koffie met peuk en om een uur of 6 zijn Martijn en Bianca er.

Zij zullen ons naar Schiphol brengen.

 

 

De vlucht naar Frankfurt heeft een uur vertraging maar om 11 uur komt er toch beweging in de 737. Yannick zit naast me, zijn 1^e vlucht, reuze spannend!

Hij vindt het wel wat eng maar toen we in beweging kwamen werd het toch wel leuk. De start vond hij geweldig. En wat een uitzicht!

 

Toen we in Frankfurt aankwamen waren we te laat voor het vliegtuig naar Toronto en we moesten een andere vlucht boeken. En wat denk je, we moesten eerst van Frankfurt naar Londen, van Londen naar Washington en van Washington naar Toronto. Dus we waren ’s nachts rond een uur of 3 in het hotel. Dat was een lange dag, we zijn 24 uur onderweg geweest, terwijl je normaal er 10 uur over doet.

 

 

 Na een korte nacht om een uur of 9 wakker.

Een ontbijt met scrambled eggs en bacon (is erg goed), verder geroosterd brood en jam en lots of coffee. Dr is ook ranja, vindt Yannick heerlijk.

We willen Mississauga wel even in maar vervoer is een probleem, de TCC, de bus en metro staken. Dus gelopen naar downtown Mississauga, wat gewinkeld in de mall.

 

 

Onderweg kwamen we deze brandweerwagen tegen. Op een kruispunt was net een ongeval gebeurd en Yannick heeft toen deze foto gemaakt.

 

Vanmorgen gebeld met Fran, we zijn denk ik vlg. week dinsdag bij hun.

’s Middags om 3 uur de camper opgehaald. Eerst uitleg over e.e.a. en om half vijf reden we! Moest even wennen maar het rijdt echt mooi. Heb hier destijds veel gereden in een Van en dat is dit ook, alleen breder en langer. Het verkeer, geen moeite mee.

We zijn naar een KOA (Kamping Of America) camping bij Milton gereden, zo,n 30 kilometer zuid van Toronto. Daar in de buurt hebben we in een steakhouse gegeten.

 

Naar Milton gereden, bij het station de camper neergezet en met de bus naar Union station Toronto.

 

Downtown Toronto mooie wolkenkrabbers gezien en op de CN tower geweest, 447 meter hoog. Een geweldig uitzicht!

De lift was al een attractie:de vloer was van glas, net als een deel van het ronde gebouw op het 1^e uitzichtpunt. Wij moesten er eerst wel aan wennen, op een glazen vloer staan, 350 meter hoog, Yannick had hier geen moeite mee.

 

 

 

Het was helder weer, veel foto,s gemaakt. Buiten op het balkon was het wel erg koud op die hoogte.

 

 

 

Weer terug met de GO train. Op station Milton stond iemand frozen pizza,s (reclamestunt, een nieuw soort pizza) uit te delen, we hebben natuurlijk alle drie 1 meegenomen.

 

Nog steeds zijn de koffers er niet! Vandaag zelf maar naar het vliegveld gegaan. Gemeld bij United airlines, na een uur wachten kwam de supervisor erbij en toen waren 3 van de 4 vrij snel terecht. De laatste staat vrijwel zeker nog in de terminal van Britisch Airways en zal morgen bij het hotel in Missisauga worden bezorgd.

We zijn de 401 easth  gereden tot Whitby, daar geslapen bij de Wall-Mart.

Campers mogen op het parkeerterrein van deze winkelketen overnachten, lekker goedkoop voor wie op doorreis is en zij hopen natuurlijk op wat klandizie.

 

Alle grote wegen heten hier de highway, ook de snelwegen. De max. snelheid is voor alle verkeer 100 km, ook vrachtauto’s.

Om je route uit te stippelen: volg het highway nummer en denk er om welke kant je op moet: north; south; east of west. Op de borden staat dan bv. “hgw 401 south”, i.p.v. de naam van steden of dorpen. Afslagen worden benoemd met de naam van de zijstraat.

 

 

We gaan naar Algonquin park, 1 van de grootste parken van Canada, (Brabant en Limburg).

Een paar mooie dagen gehad, droog weer, meer Nederlanders ontmoet (1 stel was voor ons bij Canadream, hun zoon en Yannick trokken veel met elkaar op).

Jammer genoeg geen rendieren gezien, het is nu wel de tijd ervoor maar alles in Canada is een paar week later door de extreme winter. Ook door die lange strenge winter zijn de wegen erg slecht. Highway 401 is een ramp, veel asfalt kapot gevroren, ik ga niet harder dan 90 km, want anders rammelen alle potten en pannen in de kasten.

.s Avonds bij het kampvuur gezeten met een lekker wijntje, in de wildernis van Canada, dr ligt hier nog sneeuw! Tis doodstil, alleen de dieren hoor je, machtig mooi!

 

We maken een tocht door het bos, we komen bij een waterval, we zien boompjes plat, omgeknaagd door bevers, we zien een beverdam.

 

Vanmorgen weer een tocht gemaakt, de waterval voorbij, en nu een stuk langs de rivier.

Om ca. 13.00 vertrokken, we rijden weer terug het zuiden in tot de Wall-Mart bij Whitby waar we woensdag ook stonden. We waren er om een uur of zeven. Vanaf hier is het niet zo ver meer naar Salem waar Edo en Eefje wonen waar we morgen heen gaan.

 

Om een uur of negen vertrokken, het was rustig op de wegen rond Toronto. We gaan eerst langs het hotel in Mississauga, maar hopen dat die 4^e koffer dr nou ook is.

En zowaar! Hij staat er!

Nu via highway 401 (die loopt van noord naar zuid door een groot deel van Ontario) tot aan Guelph. Na Guelph hier en daar even vragen want Salem is zo klein (500 inw.) dat het niet op de kaart staat.

Om half twee waren we bij Edo en Eefje. Na een kop koffie en broodjes met een heerlijke donut het huis bekeken, een mooi groot huis. Yannick vond vooral de basement leuk, een kelder onder het hele huis door.

Edo (mijn vroegere chef, ze zijn vorig jaar geëmigreerd, vandaag zijn ze hier precies een jaar) doet hier in Canada hetzelfde als in Nederland:bij een poederfabriek, Gay Lea. Ik mag er niet in maar hij kan op z’n pc de beeldschermbesturing laten zien zodat ik toch een indruk van het bedrijf krijg. Naast melkpoeder maken ze ook boter en slagroom. De werkwijze komt veel overeen met e.e.a. bij ons.

Om een uur of vijf begon Edo met de nog nieuwe barbecue, in de garage want its raining cats and dogs (pijpenstelen).

We krijgen ribsteaks, Eefje was bezig met de rest van de maaltijd.

 

Om zes een heerlijk diner bij hun gehad, aardappeltjes, worteltjes, broccoli, salad en lekker kluiven op de ribsteaks. Ook Yannick ging dit goed af en vond het lekker. Alleen de aardappels koken ze hier in de schil en dat vond hij toch wel erg raar.

Daarna nog een kop koffie en met Edo naar buiten (het was weer droog, het kan hier erg hard regenen maar meestal wordt het na een paar uur weer mooi weer) om te roken.

Het is inmiddels bijna acht uur en ik krijg wat haast, als het niet echt nodig is rij ik liever niet in het donker.

Op de heenweg zagen we bij Guelph een Wall-Mart en daar slapen we vannacht.

 

Vandaag gaan we naar Niagara Falls, een rit van anderhalf uur. We gaan daar naar een KOA camping, kunnen we e.e.a. in de camper weer in orde maken (water tanken, accu’s van de camera weer opladen).

Via Hamilton over de grote brug, in Niagara Falls de camping vlot gevonden.

Het is wel een dure, 50 dollar (gangbaar is 25-30 dollar, ca. 20 euro) maar deze heeft veel luxe: een binnenzwembad met whirlpool en een schitterende speeltuin.

 

’s Middags om half twee zijn we op weg gegaan naar de watervallen, 5 km lopen maar wel de moeite waard, The street of fun, er reed veel oud Amerikaans spul rond: Pontiac Firebird, Chevrolet Camaro, een jaren 50 Bel Air, toermotoren (Goldwing; Harley’s) en een enkele Kawasaki.

 

Na een uur waren we bij de watervallen, eerst langs Skylon tower, door het park en we zagen de Amerikaanse Falls. Lia dacht eerst:”is dit alles?”, maar deze zijn een stuk kleiner dan aan de Canadese kant.

Een geweldig gezicht, al dat water dat naar beneden valt, 1,5 miljoen liter per minuut.

Terwijl we steeds dichter naar de Canadese Falls liepen steeds foto’s gemaakt en gefilmd, welbekend voor er vaker is geweest: er is een deel langs de weg waar het “regent”, damp dat overwaait.

Daarna “behind the Falls” geweest,regenkleding aan, met de lift een stuk naar beneden en dan door een tunnel tot achter de waterval, viel ons nogal tegen, alleen maar mist en regen.

 

Eenmaal weer boven zijn we in de stad een pizza gaan eten.

Toen was het een uur of acht, het begon al wat te schemeren, tijd om terug te gaan, naar boven in de Skylon tower. De lift is een gele cabine die je langs de buitenkant naar boven brengt.

Daarna was het wachten op de tijd dat het donker werd, de Falls werden prachtig verlicht met witte, rode en gele lampen. De stad zelf verlicht was ook een mooi gezicht.

Je kon ook buiten de toren komen op een galerij maar daar was het erg koud, dus niet zolang hier gestaan.

 

 

 

 

 

Tja, en toen moesten we dus ook dat hele eind weer terug lopen. Onderweg wel weer een aantal mensen gezien die wat aan het showrijden waren, maar we waren toch blij dat we om half twaalf weer bij de K.O.A. waren.

 

Vanmorgen met Yannick in het zwembad geweest, en een tijdje in de whirlpool, wel lekker, heet water en daarna weer wat afkoelen in het zwembad.

Om elf uur zijn we vertrokken richting London. Door de streek gereden waar ik heb gewerkt. Herkende niet veel meer ervan, wel wat dingen in Simcoe maar van de tabaksteelt is niets meer over, steeds minder rokers, ook hier. Na wat rijden even gestopt bij een benzinepomp en een praatje met de vrouw achter de kassa. Het bleek dat mn boer Willy VanDijk wat familie was, ze legde uit waar hij destijds woonde, en ja toen herinnerde ik me het weer: R.R. # 11.

Maar ook nu was het nog moeilijk om het huis terug te vinden, ook hier veel veranderd. De oprit anders, veel bomen rond het huis en de greenhouse’s (kassen) waren gesloopt.

 

Na dit omweggetje via highway 401 naar London gereden waar we overnachten bij de Wall-mart.

                                                              

Lia heeft hier met Yannick wat boodschappen gedaan terwijl ik eten heb gemaakt, een steak met aardappels in de schil en groente’s. Ondertussen stopte er een truck met op de trailer een trekker met grasmaaier. Even een praatje gemaakt, de trucker reed met zn vrouw ’s zomers door Amerika en Canada om bij boeren demonstratie’s met nieuwe landbouwmachine’s te geven.

’s Avonds hebben we nog even bij hun gezeten, de truck bewonderd en Yannick mocht achter het stuur zitten.

 

Vandaag gaan we naar de Hekstra’s in Grand Rapids. De afstand valt wel mee, ca. 200 mijl maar we weten niet hoelang we bij de grens worden opgehouden dus om een uur of negen rijden we.

Om 10 uur bij Sarnia over de brug en daarna de Amerikaanse grens. Bij het ophalen van de camper was gezegd dat een R.V. onder de trucks valt dus die lane gevolgd maar de douane zei dat we verkeerd stonden. We werden het parkeerterrein opgestuurd en binnen werden onze paspoorten gecheckt. Dat was allemaal in orde, de greencard (visum met tijdelijk adres in de U.S.A.) ingevuld en klaar! Wel werd gevraagd naar drugs, of we op een boerderij waren geweest (i.v.m. dierziektes) en of we etenswaar bij ons hadden. Overal nee op antwoorden of invullen anders kijken ze echt alles na! Natuurlijk hadden we wel eten in de koelkast maar ik dacht:”als ik ja zeg zijn we het zowieso kwijt, ik waag het erop. De custom officer geloofde het verder wel: ok sir, you are checked, welcome in the United States. We zijn dus vrij gemakkelijk binnen gekomen, alleen door de grote rij voor ons heeft e.e.a. zo,n anderhalf uur geduurd.

We rijden Highway 96 op richting Flint. Daarna naar Lansing en dan Grand Rapids, dwars door Michigan.

Na een 10 km zijn we even gestopt langs de kant voor een kop koffie. Yannick ging zijn nieuwe base-ball bal uitproberen, in een braakliggend veld maar hij was snel terug want hij kwam een slang tegen.

 

Om een uur of drie waren we bij Grand Rapids, rond de stad ligt sinds een paar jaar een nieuwe snelweg die ook nog niet op de kaart staat maar voor mijn gevoel komen we zo wel op highway 131 south. Vandaar nog een 15 km naar de afslag Byron Centre. Dit is voor mij bekend terrein. Om half vier stonden we bij Frije en Fran op het erf.

 

Na een kop thee met Fije de camper anders neergezet en aan de stroom.

Ze gaan vanavond even uit eten met Gerrit Zijlstra (ook familie, de broer van Romke) en zn vrouw en wij gaan ook mee.

 

Eerst even door de stal bij de paarden langs. Er is nadat ik er was nog een schuur bijgebouwd. Trouwens, in Nederland al es gekeken op google earth en toen dacht ik dat ik het huis niet kon vinden. Wat toen achter bij de Hekstra’s nog allemaal maisveld was is nu volgebouwd.

Cutlerville is in die jaren een stuk groter geworden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het etentje was erg gezellig, Yannick een hotdog en wij een hamburger met patat.

Gerrit vroeg over de familie in Nederland, en we hadden het over de gewoonte’s daar, bv. Eten. Hier bestel je een coke, daarna komen ze steeds bijvullen of je pakt het zelf. Met de koffie net zo, in Nederland moet elk kopje koffie apart betaald worden, hier doen ze daar niet moeilijk over. Ook het formaat van de bekers is anders: bestel je voor Yannick een small coke dan komt er een halve liters beker. Dat in Nederland de hamburgers worden gefrituurd kon Gerrit zich niet voorstellen. Die moet je bakken of grillen. Wij vinden ze trouwens hier ook lekkerder, gewoon van puur gehakt zonder andere rommel.

Weer terug nog een bakje koffie, Fran vertelde dat er morgen een Dutch day is in Holland, lijkt ons wel leuk om daarheen.

Waar we nu zijn is de streek waar veel Nederlanders zitten, meestal wel de 2^e of 3^e generatie, de meesten kunnen geen Nederlands meer praten. Dorpjes als Vriesland, Zeeland of Borculo kom je tegen rond Holland.

Bij Fije komt elke dag een oudere man, Harry Boersma die de paarden mee verzorgt. Hij is in 1948 geëmigreerd, komt van Reard waar Martijn en Bianca wonen en spreekt nog goed fries.

 

Vandaag is Lia jarig. Vlg. Fran heeft het weinig zin om bij de bakker langs om taart omdat dat hier weinig is. Verder doen we er vandaag niet zoveel aan, moet maar als we weer terug zijn in Nederland. We verwachten ook niet veel visite vandaag.

Om 10 uur richting Holland gereden, het weer was niet zo mooi. Toen we in Holland een parkeerplek hadden begon het flink te regenen, de eerste keer dat we wat willen doen en dat het regent, achteraf ook de enige keer dus wat het weer betreft hebben we het wel getroffen.

We hebben een uur in de camper gewacht, nog niet droog dus toch maar de stad in. Gelukkig werd het s’middags weer mooi weer. Het regent hier meestal nooit lang, een flinke hoosbui en later schijnt de zon weer.

We zijn eerst naar de bibliotheek geweest om onze mailtjes te lezen en te sturen.

 

Daarna naar 8th streeth gelopen waar het Tulip festival werd gehouden. De straat was vandaag hiervoor afgezet.

Eerst bij 1 van de vele eetkraampjes een pizza gekocht en gekeken naar het klompendansen en straatvegen, een lange rij van kinderen die met bezems de straat schrobben. Doen ze in Nederland allang niet meer! We vonden het niet echt indrukwekkend, maar dit is voor veel Amerikanen het beeld:klompen; klederdracht en tulpen.

Ik weet nog in 1982 dat ik in Dutch Village in Holland was dat er in een souvenir winkeltje klompen lagen, op de achterkant stond: “made in Taiwan”.

Maar het was wel gezellig druk in 8th streeth, terwijl we terug liepen kwamen we op een hoek 2 prachtig mooie brandweerauto’s tegen van de Holland fire department.

Hier stond ook een leuke commercial car van Mc Donalds.

 

Daarna begon de parade met als eerste 4 politiemotoren, sirene’s aan.

Vervolgens een eindeloze stoet van praalwagens, schoolbands, auto,s en tot slot de 2 brandweerwagens van Holland. Het duurde zo’n 2 uur maar het was inmiddels droog geworden en het was een mooi evenement.

 

Daarna hebben we bij de pizzahut wat gegeten en om 19.00 naar het veld gelopen waar een show van Amerikaanse auto’s van de 50’er en 60’er jaren was, het terrein in stijl van die tijd met rock ’n roll muziek. Onderweg moesten we over een onbewaakte overgang en dr kwam net een goederentrein aan. Die treinen rijden hier vrij langzaam maar is wel mooi om te zien: 3 of 4 locs dr voor, en dan een eindeloze rij wagons. Bij elke overgang wordt er gebruik gemaakt van de luchthoorn.

We zagen niet alleen prachtige Amerikanen maar ook een fraaie kever cabrio, de kever noemen ze hier “beetle”. In de jaren 80 zag je ze hier nog volop, nu zijn ze vrijwel van het wegennet verdwenen. Ook deze zal wel niet weer rijden.

Na een uur kwam er weer een donkere lucht en zijn we teruggelopen naar de camper, we wilden niet natregenen maar het bleef droog.

Terug bij Fije en Fran hoorden we dat ze ook in Cutlerville s’morgens een flink pak regen hadden gehad.

 

 

Vandaag zijn we in Grand Rapids geweest, Fije en Fran wonen 15 mijl ten zuiden ervan. Grand Rapids is een stad met ca. 100.000 inwoners, erdoor loopt de Grand River die uitmond in Lake Michigan. Een bekende inwoner was oud president Gerald Ford, in 2006 overleden en begraven naast het Gerald Ford museum. Dat hij hier ligt wisten we eerst ook niet, Fran vertelde het, Yannick vond het alleen maar een leuke muur om even op te klimmen.

 

Voor we weg gingen eerst nog wat gekeken bij de paarden, er was een meisje bezig met beleren van een frysk hynder in de schuur.

 

We reden we eerst richting Holland, ik wou nog even kijken in het dorpje Vriesland, het kombord moest natuurlijk op de foto.Vriesland is meer een gehucht, het ligt tegen Zeeland aan.

 

Om een uur of drie zijn we weer naar de plek gelopen waar de camper stond, onderweg kwamen we nog langs het logo van GrandRapids: een forse metalen sculture.

En een paar wrakken van auto,s. Dat was in 1982 ook al zo:veel mooie, grote auto,s maar soms zagen we ze rijden met de roestgaten in de deuren. Hebben ze hier APK? Ik geloof het wel, maar zolang de draagbalken, de remmen en verlichting goed zijn zullen ze wel door de keuring komen.

 

We hebben op de terugweg een hamburger gehad bij de Burger King, daar grillen ze de burgers i.p.v. bakken bij Mc Donalds en dat proef je, Gerrit Zylstra heeft gelijk, een gefrituurde Hollandse hamburger kan daar niet aan tippen!

Ik bestelde en werd wel goed geholpen maar wel door een gay: lag er wat te dik op, make-up, met gladde vingertjes mn wisselgeld uittellen. Lia zat me daarna wat te plagen:”je kreeg vlg mij een knipoog van hem”. Nou ok, de burger was in ieder geval goed.

 

s’Avonds weer gezellig bij Fije en Fran gezeten, het praat ging over de familie in Nederland, ze vertelden over hun leven in Amerika, viel ons wel op dat hun hier ondanks hun vele reizen naar Friesland veel Amerikaanse  gewoonte’s hebben.

Over bv. politiek (de oorlog in Irak), geloof (bijna iedereen gaat hier naar de kerk,of zo niet, men laat blijken dat God en Amerika 1 is, God bless Amerika. Fije vertelde bv. dat als we zouden tanken de pompbediende best kon vragen:”are you saved?”. Ben je bekeerd? Zo niet dan doen ze niet moeilijk maar ze schamen zich ook niet voor hun geloof in God of Amerika, heel anders dan in Nederland!

Ik had Lia al verteld over hoe men daar soms anders denkt dan in Europa, ook over bv. het strenge overkomen van de douane, maar toch stond ze hierover nog wel eens raar te kijken.

Andersom vinden Amerikanen het raar hoe makkelijk wij omgaan met zaken als samenwonen,drugs of geloof.

 

Fije en Fran hadden het over het “Mijer park” in Grand Rapids, een beeldentuin en hortus. Opgezet door de Nederlandse familie Mijer, hier rijk geworden door hun winkelketen. 

”Er is daar een bronzen paard zo hoog als mijn huis”, zei Fije.

En inderdaad: Leonardo da Vinci heeft ooit een 24 feet (7.20 m) hoog paard ontworpen, is in Italie nooit gemaakt maar nu dus wel in Grand Rapids aan de hand van die tekeningen.

 

Verder was het ook een mooi park, een vlindertuin, speelhoekjes e.d. voor kinderen. Yannick vermaakte zich wel.

 

Om 1 uur zijn we weer vertrokken: Lia hebben we bij een grote Mall afgezet, Yannick en ik hebben in Byron Centre wat bij de Mac Donalds gehaald en om 2 uur waren we weer bij de Hekstra’s.

Fran en ik zouden vanmiddag Yannick naar school brengen in Cutlerville, hij mocht even bij Seth, de jongste zoon van Dave in de klas. We gingen gelijk weg want de kinderen mochten buiten op het plein proberen de meester in het zwembad te gooien: meester op een stoel boven een badje en de kinderen met een bal gooien, wie het plankje raakte zorgde ervoor dat het stoeltje omkiepte. Alleen Seth met nog een paar moesten in de klas blijven: alleen diegenen mochten mee naar buiten die een week lang geen tv kijken of pc spelletjes hadden gedaan. En daar had Seth zich dus niet aan gehouden…

Na een half uur was dit festijn voorbij en ging ieder weer naar zn klas, Yannick bij Seth in de bank bij juf DeHaan. Veel Nederlandse namen ook hier maar niemand die het nog sprak of verstond. Vlg. juf 1 jongen die een klein beetje Nederlands kon. Yannick vertelde later: “hij kon alleen maar Domme Ezel zeggen”. Dat was alles.

Maar Yannick vond het best wel interessant op zo,n Amerikaanse school: was natuurlijk net als hier: het ABC en de getallen hangen naast het schoolbord, tekeningen van kinderen langs de wand, alleen hier is de indeling van de groepen anders: de basisschool heet pre- of lowschool, en dan verdeeld over 2 leeftijden. Tot je 8^ste jaar en dan de 2^e periode, soms op een andere school, soms in 1 gebouw. Zoals bij ons de indeling in “kleuters en oudere kinderen”, maar dan later.

Ook hier tot je 12^e, daarna volgt de highschool en wie dan nog verder leert het college.

Ze doen hier wel heel veel na schooltijd met de klas (grade): na school sporten bv, we zagen groepen baseball; football (rugby) of succer (das dus bij ons voetbal) doen. Op je 16^e mag je voor je rijbewijs, ook dat kan in schoolverband.

 

Fran en ik gingen weer naar huis. Om half vier ben ik naar het huis van Dave gereden om Yannick weer op te pikken, ze waren om half vier uit. Omdat iedereen hier wordt vervoerd met de schoolbus waren ze rond 4 uur weer terug, Seth en Yannick waren 1 van de laatsten op de route en dat vond Yannick helemaal niet erg! Dat was het mooiste van deze middag: mee in de schoolbus!

 

Daarna even naar binnen, ik zou met Yannick Lia weer uit Grand Rapids halen maar Seth vroeg of Yannick mocht blijven spelen. Tuurlijk mocht dat. Ze konden geen woord van elkaar verstaan maar kinderen hebben daar geen enkele moeite mee. Seth pakte wat uit de keuken: “Yannick, you want cornflakes and a cookie? “. Later scheurden ze op de step rond de schuur. ’s Avonds om 9 uur bracht Dave hem weer terug, ze waren naar de Mac Donalds geweest, hadden baseball gespeeld, het klikte wel met die 2. Als ze hier ooit es komen mag Seth bij ons logeren.

 

Dit was onze laatste dag bij de Hekstra’s. morgen gaan we naar Chicago, maar voor Yannick hoefde dat niet. Hij had hier graag nog een week willen blijven.

Wijzelf zijn vanavond met Fije en Fran uit eten geweest in Cutlerville, kregen ze van ons voor hun gastvrijheid deze dagen.

 

Vanmorgen voor de laatste keer bij de paarden gekeken, om een uur of 10 hebben we afscheid genomen van Fije en Fran.

Het stuk naar Chicago doen we in 2 dagen:eerst zuid door Michigan tot Shipshwewana, de volgende dag west door Indiana naar de staat Illinois.

 

Shipshewana is een erg leuk stadje: hier wonen de Amish people, mormonen.

Voornamelijk boeren die zoveel mogelijk proberen te leven in de stijl van het Amerika van begin 1900.

Dus ook geen auto. Alle vervoer gaat met paard en wagen, het werk op het land ook met paarden. We zagen een boer aan het ploegen, zes paarden ervoor, mooi gezicht was dat.

Hoewel…alles met paarden? We kwamen Shipshewana binnen, parkeerden de camper bij een benzinestation en zagen 1 die bezig was een jerrycan te vullen, waar zou zo 1 nou benzine voor nodig hebben? Voor de grasmaaier?

 

Maar het was best leuk in dit stadje, er was een markt, Lia zag ergens een smederij waar 2^e hands licence plate,s lagen. We hebben er een aantal gekocht.voor Martijn, Anne, Yannick en mezelf.

Een gelegenheids bandje speelden country muziek, terwijl Lia verder winkelde heb ik daar een tijd bij gezeten.

Om een uur of vier zijn we weer vertrokken, langs wat binnenwegen omdat we het wel leuk vonden om nog wat boeren met paarden tegen te komen.

Ook zijn we even gestopt bij een kaasfabriek, toen we er stonden kon ik me weer herinneren dat Hennie en ik hier in 1984 ook zijn geweest. Toen zijn we binnen geweest, nu kon dat niet, alles zat op slot.

 

We hebben gegeten bij de mc Donalds, was wel komisch: ook hier zagen we een gezin die aan kwam rijden in een koets, we dachten:misschien gaan ze wel langs de mc drive maar nee, het paard werd vastgezet en men ging ook naar binnen.

 

Daarna nog een flink stuk gereden, gevraagd en gezocht naar een Wal-Mart om te overnachten. Om een uur of acht vonden we 1.

 

Vandaag het laatste stuk op weg naar Chicago.

Nog een behoorlijk stuk rijden maar we hopen in de middag aan te komen op de KOA camping in Kankakee, ongeveer 50 km ten zuiden van Chicago.

Het is moederdag, dus de vorige avond een lekkere koek gekocht voor Lia bij de Wal-Mart.

 

Het weerbericht is voor vandaag niet echt goed:regen,wind, en misschien nog een thunderstorm. Dat hebben we niet gehad maar wel regen, op zo,n 100 km van Chicago kwamen we door een dorp waar bomen en lantaarnpalen over de weg lagen.

Het laatste stukje begon het weer hard te waaien, het was houden en keren om de camper op de weg te houden, tis dan best wel een windvanger. Ik was blij dat we om een uur of drie op de camping waren.

Ook dit was weer een fijne camping, vriendelijke mensen, Yannick mocht een baseball knuppel lenen, hij kon basketballen en wij konden op internet. Konden we weer even contact hebben met het thuisfront en zien wat er in Friesland was gebeurd.

 

Vandaag zijn we vroeg vertrokken richting Chicago. Ik had de avond ervoor nog even gevraagd waar we met de trein konden. Er bleek ca. 25 km voor Chicago een station te zijn.

We waren om een uur of elf in downtown Chicago.

Eerst wat rondgelopen, wel een ervaring met al die wolkenkrabbers. Alleen het was wel koud: door de hoge gebouwen loop je veel in de schaduw.

 

Nadat we bij een bank Canadese dollars hadden gewisseld voor Amerikaanse zijn we in een winkelcentrum geweest, een enorme hal, en een aantal liften die je naar de verschillende winkels bracht. In de basement was van alles te krijgen in fastfood:Burger King, Tim Horton, Subway, Mc Donalds e.d.

 

Daarna zijn we naar de Sears Tower gelopen, de hoogste wolkenkrabber van Amerika: 400 m hoog; 103 etage’s .

Bovenin hadden we een prachtig uitzicht over de stad en Lake Michigan.

 

 

Toen we weer beneden waren zijn we naar het Millennium Park gelopen, ook interessant. Een groot plein, reuzenschommel en een theater.

 

Na nog wat winkelen hebben we het station weer opgezocht voor de terugreis.

Op de camping heeft Yannick zich vermaakt met een aantal Canadese kinderen die met hun ouders op doorreis waren naar Mexico, in een tent.

’s Avonds de barbecue opgestookt en wat vlees gebakken.

 

Deze dag gewoon niks doen, ook wel lekker na al dat reizen en trekken.

Beetje op internet, wat mailtjes versturen.

 

In de buurt van de camping was een fabriek van schoolbussen. Vond Yannick wel leuk om even een kijkje te nemen. Honderden bussen in rijen naast elkaar.

 

Vandaag vroeg op, we willen proberen in 1 keer door te rijden naar Canada, bij Detroit de grens over. Ongeveer 700 kilometer, het langste stuk wat we deze trip in 1 dag hebben gereden.

Om 9 uur waren we op weg. Wel een mooie route, deels over snelwegen (de Interstate’s ), deels over highways.

’s Avonds rond een uur of zes reden we bij Detroit over de brug, aan de andere kant zijn we weer in Ontario Canada. Het was hier erg druk, veel vrachtwagens van en naar beide landen.

Maar het ging vrij vlot, de Canadese douane doet niet echt moeilijk, ook omdat we in een Canadese wagen rijden. Na een kwartier reden we weer.

Dit is voor mij weer bekend terrein: London, Kitchener. Ik hoop wel gauw een plek te vinden om te overnachten, heb nu wel genoeg van het rijden. Dat zal dan wel in de buurt van London moeten, daarna komt er weer een lang stuk zonder een grote plaats.

Bovendien wordt de lucht er niet beter op: er kon wel eens een thunderstorm komen.

Dus na ca. 25 km na Detroit zijn we bij een grote truckstop gaan staan, hier kunnen we eten, slapen en tanken. Al na vijf minuten barste de bui los: geen onweer maar wel heel veel regen.

 

Vandaag gaan we naar de camping waar we de trip ook zijn begonnen: de KOA in Milton, vlakbij Toronto.

Onderweg eerst een bezoek gebracht aan St. Jacobs. Net als Shipshewana een dorp met Amisch people. St. Jacobs ligt in de buurt van Guelph, vlakbij Edo en Eefje.

Er was vandaag markt, wel gezellig. Een kraam van VanDijk fish:lekkerbek en kibbeling.

Maar ook een stand met CD-‘s, Frans Bauer; Jantje Smit in Ontario.

 

Terwijl Lia nog wat langs de kramen ging zijn Yannick en ik bij de cattle auction geweest, de veemarkt.

Daarna wou Yannick nog wat kopen bij een lego winkel. Een leeg doosje kostte 10 dollar, dat mocht hij zelf vullen met lego, uitzoeken maar!

 

Om een uur of vier waren we bij de KOA in Milton.

Onze laatste stop, morgenochtend leveren we de camper weer in. Lia is vanmiddag al wat begonnen met inpakken.

 

 

Yannick mocht ook eens achter het stuur zitten, even een stukje rijden over de camping.

Vanavond al zoveel mogelijk het laatste uit de koelkast op de barbecue gedaan, de rest is voor morgenochtend. Yannick roosterde met veel succes marshmellows (spekjes).

 

Vanmorgen het laatste brood, worstjes en drinken opgemaakt. Lia en ik hebben de camper schoongemaakt en om 9 uur reden we het laatste stukje Highway 401 naar Missisauga, ca. 30 kilometer.

Bij Canadream ging het afwerken van de formulieren e.d. vlot. We zijn tevreden over hun en de camper.

Er werd voor ons een taxi gebeld die ons naar het vliegveld van Toronto bracht.

Hier waren we mooi op tijd, konden we alles rustig aan doen.

Om 1 uur ingecheckt en toen zijn we alvast naar de gate gelopen. Hier wat gegeten en gedronken. Om 4 uur kwam ons vliegtuig binnen. Wel leuk om te zien hoe zo,n ding wordt uitgeladen, getankt en weer wordt geladen met vracht. Er gingen behoorlijk wat containers naar binnen.

Om 5 uur konden we instappen. Na een vertraging van een klein uur waren we in de lucht, op weg naar Frankfurt.

s’Avonds warm eten, Yannick vond het wel interessant om in de keuken rond te neuzen.

Verder de tijd doorgekomen met muziek, een film en puzzelen.

Later in de nacht hebben we wat geslapen.

 

s’Morgens zagen we het licht worden toen we zo,n 2/3 van de vlucht hadden gehad. Een mooi gezicht op 10 km hoogte.

Wat broodjes en koffie gehad. Om 10 uur waren we geland in Frankfurt. Net als bij de heenreis weer het probleem dat ons volgende vliegtuig al was vertrokken door die vertraging in Toronto. Alleen naar Amsterdam gaat elk uur een vlucht dus dit was niet zo,n probleem.

Wel was het zoeken naar de juiste gate, e.e.a. was slecht aangegeven.

Maar al met al waren we om half een weer terug in Nederland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 26 april

 

 

Om 5.30 op, koffie met peuk en om een uur of 6 zijn Martijn en Bianca er.

Zij zullen ons naar Schiphol brengen.

 

De vlucht naar Frankfurt heeft een uur vertraging maar om 11 uur komt er toch beweging in de 737. Yannick zit naast me, zijn 1^e vlucht, reuze spannend!

Hij vindt het wel wat eng maar toen we in beweging kwamen werd het toch wel leuk. De start vond hij geweldig. En wat een uitzicht!

 

Toen we in Frankfurt aankwamen waren we te laat voor het vliegtuig naar Toronto en we moesten een andere vlucht boeken. En wat denk je, we moesten eerst van Frankfurt naar Londen, van Londen naar Washington en van Washington naar Toronto. Dus we waren ’s nachts rond een uur of 3 in het hotel. Dat was een lange dag, we zijn 24 uur onderweg geweest, terwijl je normaal er 10 uur over doet.

 

 

Zondag 27 april

 Na een korte nacht om een uur of 9 wakker.

Een ontbijt met scrambled eggs en bacon (is erg goed), verder geroosterd brood en jam en lots of coffee. Dr is ook ranja, vindt Yannick heerlijk.

We willen Mississauga wel even in maar vervoer is een probleem, de TCC, de bus en metro staken. Dus gelopen naar downtown Mississauga, wat gewinkeld in de mall.

 
Maandag 28 april

Vanmorgen gebeld met Fran, we zijn denk ik vlg. week dinsdag bij hun.

’s Middags om 3 uur de camper opgehaald. Eerst uitleg over e.e.a. en om half vijf reden we! Moest even wennen maar het rijdt echt mooi. Heb hier destijds veel gereden in een Van en dat is dit ook, alleen breder en langer. Het verkeer, geen moeite mee.

We zijn naar een KOA (Kamping Of America) camping bij Milton gereden, zo,n 30 kilometer zuid van Toronto. Daar in de buurt hebben we in een steakhouse gegeten.

 

Dinsdag 29 april

Naar Milton gereden, bij het station de camper neergezet en met de bus naar Union station Toronto.

 

 

Downtown Toronto mooie wolkenkrabbers gezien en op de CN tower geweest, 447 meter hoog. Een geweldig uitzicht!

De lift was al een attractie:de vloer was van glas, net als een deel van het ronde gebouw op het 1^e uitzichtpunt. Wij moesten er eerst wel aan wennen, op een glazen vloer staan, 350 meter hoog, Yannick had hier geen moeite mee.

Het was helder weer, veel foto,s gemaakt. Buiten op het balkon was het wel erg koud op die hoogte.

 

Weer terug met de GO train. Op station Milton stond iemand frozen pizza,s (reclamestunt, een nieuw soort pizza) uit te delen, we hebben natuurlijk alle drie 1 meegenomen.

 

Woensdag 30 april

Nog steeds zijn de koffers er niet!  Vandaag zelf maar naar het vliegveld gegaan. Gemeld bij United airlines, na een uur wachten kwam de supervisor erbij en toen waren 3 van de 4 vrij snel terecht. De laatste staat vrijwel zeker nog in de terminal van Britisch Airways en zal morgen bij het hotel in Missisauga worden bezorgd.

We zijn de 401 easth  gereden tot Whitby, daar geslapen bij de Wall-Mart.

Campers mogen op het parkeerterrein van deze winkelketen overnachten, lekker goedkoop voor wie op doorreis is en zij hopen natuurlijk op wat klandizie.

 

Alle grote wegen heten hier de highway, ook de snelwegen. De max. snelheid is voor alle verkeer 100 km, ook vrachtauto’s.

Om je route uit te stippelen: volg het highway nummer en denk er om welke kant je op moet: north; south; east of west. Op de borden staat dan bv. “hgw 401 south”, i.p.v. de naam van steden of dorpen. Afslagen worden benoemd met de naam van de zijstraat.

 

 

Donderdag 1 mei

We gaan naar Algonquin park, 1 van de grootste parken van Canada, (Brabant en Limburg).

Een paar mooie dagen gehad, droog weer, meer Nederlanders ontmoet (1 stel was voor ons bij Canadream, hun zoon en Yannick trokken veel met elkaar op).

Jammer genoeg geen rendieren gezien, het is nu wel de tijd ervoor maar alles in Canada is een paar week later door de extreme winter. Ook door die lange strenge winter zijn de wegen erg slecht. Highway 401 is een ramp, veel asfalt kapot gevroren, ik ga niet harder dan 90 km, want anders rammelen alle potten en pannen in de kasten.

.s Avonds bij het kampvuur gezeten met een lekker wijntje, in de wildernis van Canada, dr ligt hier nog sneeuw!  Tis doodstil, alleen de dieren hoor je, machtig mooi!

 

 

We maken een tocht door het bos, we komen bij een waterval, we zien boompjes plat, omgeknaagd door bevers, we zien een beverdam.

 

Vrijdag 2 mei

Vanmorgen weer een tocht gemaakt, de waterval voorbij, en nu een stuk langs de rivier.

 

Om ca. 13.00 vertrokken, we rijden weer terug het zuiden in tot de Wall-Mart bij Whitby waar we woensdag ook stonden. We waren er om een uur of zeven. Vanaf hier is het niet zo ver meer naar Salem waar Edo en Eefje wonen waar we morgen heen gaan.

 

Zaterdag 3 mei

Om een uur of negen vertrokken, het was rustig op de wegen rond Toronto. We gaan eerst langs het hotel in Mississauga, maar hopen dat die 4^e koffer dr nou ook is.

En zowaar! Hij staat er!

Nu via highway 401 (die loopt van noord naar zuid door een groot deel van Ontario) tot aan Guelph. Na Guelph hier en daar even vragen want Salem is zo klein (500 inw.) dat het niet op de kaart staat.

Om half twee waren we bij Edo en Eefje. Na een kop koffie en broodjes met een heerlijke donut het huis bekeken, een mooi groot huis. Yannick vond vooral de basement leuk, een kelder onder het hele huis door.

Edo (mijn vroegere chef, ze zijn vorig jaar geëmigreerd, vandaag zijn ze hier precies een jaar) doet hier in Canada hetzelfde als in Nederland:bij een poederfabriek, Gay Lea. Ik mag er niet in maar hij kan op z’n pc de beeldschermbesturing laten zien zodat ik toch een indruk van het bedrijf krijg. Naast melkpoeder maken ze ook boter en slagroom. De werkwijze komt veel overeen met e.e.a. bij ons.

Om een uur of vijf begon Edo met de nog nieuwe barbecue, in de garage want its raining cats and dogs (pijpenstelen).

We krijgen ribsteaks, Eefje was bezig met de rest van de maaltijd.

 

Om zes een heerlijk diner bij hun gehad, aardappeltjes, worteltjes, broccoli, salad en lekker kluiven op de ribsteaks. Ook Yannick ging dit goed af en vond het lekker. Alleen de aardappels koken ze hier in de schil en dat vond hij toch wel erg raar.

Daarna nog een kop koffie en met Edo naar buiten (het was weer droog, het kan hier erg hard regenen maar meestal wordt het na een paar uur weer mooi weer) om te roken.

Het is inmiddels bijna acht uur en ik krijg wat haast, als het niet echt nodig is rij ik liever niet in het donker.

Op de heenweg zagen we bij Guelph een Wall-Mart en daar slapen we vannacht.

 

Zondag 4 mei

Vandaag gaan we naar Niagara Falls, een rit van anderhalf uur. We gaan daar naar een KOA camping, kunnen we e.e.a. in de camper weer in orde maken (water tanken, accu’s van de camera weer opladen).

Via Hamilton over de grote brug, in Niagara Falls de camping vlot gevonden.

Het is wel een dure, 50 dollar (gangbaar is 25-30 dollar, ca. 20 euro) maar deze heeft veel luxe: een binnenzwembad met whirlpool en een schitterende speeltuin.

 

’s Middags om half twee zijn we op weg gegaan naar de watervallen, 5 km lopen maar wel de moeite waard, The street of fun, er reed veel oud Amerikaans spul rond: Pontiac Firebird, Chevrolet Camaro, een jaren 50 Bel Air, toermotoren (Goldwing; Harley’s) en een enkele Kawasaki.

 

Na een uur waren we bij de watervallen, eerst langs Skylon tower, door het park en we zagen de Amerikaanse Falls. Lia dacht eerst:”is dit alles?”, maar deze zijn een stuk kleiner dan aan de Canadese kant.

Een geweldig gezicht, al dat water dat naar beneden valt, 1,5 miljoen liter per minuut.

Terwijl we steeds dichter naar de Canadese Falls liepen steeds foto’s gemaakt en gefilmd, welbekend voor er vaker is geweest: er is een deel langs de weg waar het “regent”, damp dat overwaait.

 

Daarna “behind the Falls” geweest,regenkleding aan, met de lift een stuk naar beneden en dan door een tunnel tot achter de waterval, viel ons nogal tegen, alleen maar mist en regen.

 

Eenmaal weer boven zijn we in de stad een pizza gaan eten.

Toen was het een uur of acht, het begon al wat te schemeren, tijd om terug te gaan, naar boven in de Skylon tower. De lift is een gele cabine die je langs de buitenkant naar boven brengt.

Daarna was het wachten op de tijd dat het donker werd, de Falls werden prachtig verlicht met witte, rode en gele lampen. De stad zelf verlicht was ook een mooi gezicht.

Je kon ook buiten de toren komen op een galerij maar daar was het erg koud, dus niet zolang hier gestaan.

 Tja, en toen moesten we dus ook dat hele eind weer terug lopen. Onderweg wel weer een aantal mensen gezien die wat aan het showrijden waren, maar we waren toch blij dat we om half twaalf weer bij de K.O.A. waren.

 

Maandag 5 mei

Vanmorgen met Yannick in het zwembad geweest, en een tijdje in de whirlpool, wel lekker, heet water en daarna weer wat afkoelen in het zwembad.

Om elf uur zijn we vertrokken richting London. Door de streek gereden waar ik heb gewerkt. Herkende niet veel meer ervan, wel wat dingen in Simcoe maar van de tabaksteelt is niets meer over, steeds minder rokers, ook hier. Na wat rijden even gestopt bij een benzinepomp en een praatje met de vrouw achter de kassa. Het bleek dat mn boer Willy VanDijk wat familie was, ze legde uit waar hij destijds woonde, en ja toen herinnerde ik me het weer: R.R. # 11.

Maar ook nu was het nog moeilijk om het huis terug te vinden, ook hier veel veranderd. De oprit anders, veel bomen rond het huis en de greenhouse’s (kassen) waren gesloopt.

 

Na dit omweggetje via highway 401 naar London gereden waar we overnachten bij de Wall-mart.

                                                              

Lia heeft hier met Yannick wat boodschappen gedaan terwijl ik eten heb gemaakt, een steak met aardappels in de schil en groente’s. Ondertussen stopte er een truck met op de trailer een trekker met grasmaaier. Even een praatje gemaakt, de trucker reed met zn vrouw ’s zomers door Amerika en Canada om bij boeren demonstratie’s met nieuwe landbouwmachine’s te geven.

’s Avonds hebben we nog even bij hun gezeten, de truck bewonderd en Yannick mocht achter het stuur zitten.

 

 

Dinsdag 6 mei

Vandaag gaan we naar de Hekstra’s in Grand Rapids. De afstand valt wel mee, ca. 200 mijl maar we weten niet hoelang we bij de grens worden opgehouden dus om een uur of negen rijden we.

Om 10 uur bij Sarnia over de brug en daarna de Amerikaanse grens. Bij het ophalen van de camper was gezegd dat een R.V. onder de trucks valt dus die lane gevolgd maar de douane zei dat we verkeerd stonden. We werden het parkeerterrein opgestuurd en binnen werden onze paspoorten gecheckt. Dat was allemaal in orde, de greencard (visum met tijdelijk adres in de U.S.A.) ingevuld en klaar! Wel werd gevraagd naar drugs, of we op een boerderij waren geweest (i.v.m. dierziektes) en of we etenswaar bij ons hadden. Overal nee op antwoorden of invullen anders kijken ze echt alles na! Natuurlijk hadden we wel eten in de koelkast maar ik dacht:”als ik ja zeg zijn we het zowieso kwijt, ik waag het erop. De custom officer geloofde het verder wel: ok sir, you are checked, welcome in the United States. We zijn dus vrij gemakkelijk binnen gekomen, alleen door de grote rij voor ons heeft e.e.a. zo,n anderhalf uur geduurd.

We rijden Highway 96 op richting Flint. Daarna naar Lansing en dan Grand Rapids, dwars door Michigan.

Na een 10 km zijn we even gestopt langs de kant voor een kop koffie. Yannick ging zijn nieuwe base-ball bal uitproberen, in een braakliggend veld maar hij was snel terug want hij kwam een slang tegen.

 

Om een uur of drie waren we bij Grand Rapids, rond de stad ligt sinds een paar jaar een nieuwe snelweg die ook nog niet op de kaart staat maar voor mijn gevoel komen we zo wel op highway 131 south. Vandaar nog een 15 km naar de afslag Byron Centre. Dit is voor mij bekend terrein. Om half vier stonden we bij Frije en Fran op het erf.

 

Na een kop thee met Fije de camper anders neergezet  en aan de stroom.

Ze gaan vanavond even uit eten met Gerrit Zijlstra (ook familie, de broer van Romke) en zn vrouw en wij gaan ook mee.

 

Eerst even door de stal bij de paarden langs. Er is nadat ik er was nog een schuur bijgebouwd. Trouwens, in Nederland al es gekeken op google earth en toen dacht ik dat ik het huis niet kon vinden. Wat toen achter bij de Hekstra’s nog allemaal maisveld was is nu volgebouwd.

Cutlerville is in die jaren een stuk groter geworden.